Szersze informacje
Późnorenesansowy klasztor Karmelitów Bosych w Przemyślu wzniesiony został na wzgórzu w latach 1620 – 1630.
Konsekracja kościoła św. Teresy z Avila w 1630 roku i wytyczenia przyległego cmentarza uważane są za moment kończący budowę klasztoru. Zabudowania otoczone wysokim, zabytkowym murem z bramą, umiejscowione są na wzgórzu i są jednym z najwyżej położonych elementów architektury Przemyśla.
W skład obiektów klasztornych wchodzi również Dom zakonny, zabudowania gospodarcze, dzwonnica oraz obszerny ogród i sad.
Początkowo parterowy klasztor rozbudowywany był aż do XVIII wieku. Środki finansowe pochodzące z datków od mieszczan i szlachty przeznaczone zostały na barokowe i rokokowe wyposażenie oraz ozdobienie wnętrza. Finalnie dopiero w 1667 roku ukończony został ołtarz główny i położono posadzkę. W kolejnych latach dodano zakrystię oraz chór z ciekawą pod względem dekoratorskim balustradą.
W konsekwencji rozbiorów Polski w 1784 roku karmel został zlikwidowany, a obiekt przekazano grekokatolikom, którzy utworzyli w nim cerkiew katedralną z siedzibą biskupstwa. Za czasów Grekokatolików usunięty został marmurowy ołtarz główny, zamalowano freski, a co więcej zniekształcono bryłę kościoła poprzez dodanie kopuł i obniżenie dachu. W miejscu ołtarza głównego pojawił się bizantyjski ikonostas z carskimi wrotami. Dodano również figury patronów Rusi.
Dopiero w 1946 roku klasztor powrócił w ręce Karmelitów w wyniku deportacji biskupa do ZSRR. W 1952 roku miało miejsce upaństwowienie klasztoru, a zakonników wywieziono. Części z nich udało się powrócić w celu pełnienia opieki nad pozostawionym obiektem. Od początku lat 70 – tych aż do 90 – tych przeprowadzali oni remonty, a w 1990 założenie klasztorne zostało im ostatecznie zwrócone. Niemniej jednak jeszcze na początku lat 90 – tych istniał spór z Grekokatolikami o kościół pod wezwaniem świętej Teresy, który zakończył się dzięki przekazaniu przez Jana Pawła II projezuickiego kościoła garnizonowy pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa, który od 1996 roku stał się pojezuicki katedrą archieparchii przemysko-warszawskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko - ukraińskiego jako Sobór św. Jana Chrzciciela. Tym samym kościół św. Teresy stał się kościołem garnizonowym.
Lata 90 – te przyniosły kościołowi wiele zmian. Usunięto pozostałości po czasach grekokatolickich – bizantyjską kopułę, odsłonięto wcześniej zamalowane freski z przedstawieniami zaczerpniętymi z teologii mistycznej, jak również przywrócono początkowy wygląd fasady. We wnętrzu podziwiać można również XVI – wieczne, marmurowe portale, zachowaną XVIII – wieczną, barokową ambonę o kształcie Łodzi Piotrowej, rokokowe ołtarze boczne, XVIII – wieczny konfesjonał oraz stiukową dekorację sklepień.
Ponadto w klasztorze umieszczonych jest wiele tablic upamiętniających żołnierzy II wojny światowej oraz ludności cywilnej będącej ofiarami ludobójstwa OUN/UPA.
W 2007 roku utworzony został Postulat w Przemyślu.
Zobacz także
Bazylika archikatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela w Przemyślu.
Kościół św. Antoniego Paderewskiego w Przemyślu.
Klasztor Karmelitów Bosych strona główna.
|
